ΟΙ ΤΑΡΑΤΣΕΣ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ

Πριν από κάποιους μήνες διάβασα τους "Ανθρωποφύλακες" του Κοροβέση, το πρώτο βιβλίο που γράφτηκε για τη χούντα και που είναι μια απλή και σκληρή περιγραφή των βασανιστηρίων που υπέφερε, ένα δυνατό χαστούκι στην ησυχία μας. Ως υστερόγραφο, ο Κοροβέσης μάς λέει: 

"Αυτό το βιβλίο δε θα γραφόταν ποτέ, αν οι φιλήσυχοι και αντικειμενικοί άνθρωποι όλης της γης δε βοηθούσαν με την αδιαφορία τους και τη σιωπή τους στην επέκταση και στη συνέχιση των βασανιστηρίων. Εδώ θα μπορούσαμε να εντάξουμε και ανθρώπους σαν τον ερευνητή του ΔΕΣ Μαρτί (που δε βρήκε την ταράτσα) ή σαν τον Αμερικανό γερουσιαστή Πουσίσκυ, που αφού "συνομίλησε με εκατοντάδες κρατουμένων, κατέληξε εις το συμπέρασμα ότι αι καταγγελίαι περί βασανιστηρίων και απανθρωπιών ήσαν τελείως αναληθείς και καθαρά μυθεύματα" ή ακόμα ανθρώπους σαν τους Εγγλέζους βουλευτές που συμμετείχαν στην περίφημη αποστολή Φρέιζερ, και που αποκάλυψαν μαζί με τους Sunday Times ότι "αυτές οι δουλειές είναι λίαν επικερδείς".

Ας μη δεχόμαστε τέτοιες μαρτυρίες με τον εύκολο τρόπο, τοποθετώντας τες στο ρομαντικό παρελθόν και στην εποχή της μαύρης δικτατορίας που ποτέ δε θα ξανάρθει. Πάρτε το σαν μια νεανική παράκληση ή σαν μια πρώιμη, εμβρυϊκή θα έλεγα, πολιτική πρόταση, την πιο αυθεντική όμως που έχω να δώσω: κάθε φορά που βρίσκουμε ακραίες τις απόψεις της αριστερής νεολαίας για την αστυνομία, άχρηστο το μίσος, ελλιπείς τις προτάσεις, ας σκεφτούμε το Γλέζο, ή τον Παπαχρήστου στο Φλοράλ. Γιατί χαρακτηρίστηκαν και τα δυο περιστατικά "ατυχή"; Χωρίς κανείς να το λέει, η συνέχεια της φράσης πλανάται στον αέρα: επειδή απέκτησαν όνομα, το όνομα των δυο γνωστών αγωνιστών της αριστεράς, και δε χάθηκαν στην ανωνυμία του πλήθους των "επεισοδίων με αριστεριστές". Κάθε φορά που αποφασίζουμε να μη συμμετάσχουμε σε μια απεργία, να μην κατέβουμε σε μια πορεία για τα νέα μέτρα της κυβέρνησης, ας σκεφτούμε μήπως (λέω, μήπως) γινόμαστε φιλήσυχοι, μήπως τυχόν μια υποθετική χούντα δε θα είχε τίποτε να μας προσάψει. Κι ας δίνουμε ένα δευτερόλεπτο στον εαυτό μας να συλλογιστεί, κάθε φορά που τα προβλήματα της Αριστεράς μας δίνουν δικαιολογία να μείνουμε αδρανείς, μήπως κι εμείς δε βρίσκουμε την ταράτσα.