ΖΗΤΩ Η 25Η ΜΑΡΤΙΟΥ

Γιατί άραγε μια κοινωνία βυθισμένη σε πολιτικό τέλμα χρειάζεται ήρωες;
Μα ακριβώς επειδή πρέπει οπωσδήποτε να τονιστεί ότι το πολιτικά αξιόλογο είναι άφταστο, μακρινό, αόριστο. Στη σφαίρα του μύθου, ανάμεσα στο θαυμασμό και σε μια δόση δυσπιστίας μπροστά στην άπιαστη τελειότητα, εκεί έχουν θέση οι ήρωες. Η χρονολογία, πάντα μακρινή. 1821. 1945. Άντε και το 1973. Τα πρόσωπα, επιμελώς τοποθετημένα σχεδόν στον κόσμο του μεταφυσικού. Ήταν όλοι γενναίοι, ατρόμητοι, ανιδιοτελείς και αλάθητοι. Και κυρίως -κι αυτό πρέπει να το βάλουμε καλά στο μυαλό μας-ήταν από άλλη πάστα. Έτσι μόνο θα ηρεμήσουμε και θα συμβιβαστούμε με αυτά που έχουμε: τη διαφθορά, την εκμετάλλευση, την κοροϊδία.

Κι έτσι κάπως το πορτρέτο του Μακρυγιάννη μπαίνει πλάι σε αυτό του Μιαούλη, χωρίς κανείς να μιλάει για το χάσμα που χωρίζει την αυθεντικότητα των απομνημονευμάτων του πρώτου από τα (ελληνικά) πλοία που έκαψε ο δεύτερος, επειδή δεν τον διόρισαν Υπουργό Ναυτικών. Είναι και οι δύο αρκετά μακρινοί, αρκετά άγνωστοι, για να είναι ήρωες.

Ζήτω η 25η Μαρτίου των παρελάσεων και του στολισμού με κιτς σημαιούλες!