Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΔΑΣΚΑΛΟ

Προς τι ο διαχωρισμός δεξιά- αριστερά; Μια απορία που απασχολεί πολλούς από εμάς, τις γενιές του Δεκέμβρη και της Γένοβας... Η αριστερά και η δεξιά χαρακτηρίζονται "συγκεχυμένες έννοιες", "αόριστοι όροι", μέχρι και "άχρηστες γενικολογίες χωρίς πρακτική εφαρμογή" (sic).

Πριν όμως βιαστούμε να εξαγάγουμε κάποιο βαρύγδουπο συμπέρασμα για την απόρριψη της παραδοσιακής πολιτικής ορολογίας και αντίληψης, ας εστιάσουμε για λίγο στις προσλαμβάνουσές μας. Η αριστερά δεν κατέληξε "άχρηστη γενικολογία", επειδή το σύστημα ή οι συνθήκες άλλαξαν, αλλά απλώς επειδή ποτέ η παιδεία που μας έδωσαν δεν την παρουσίασε ως κάτι το συγκεκριμένο.

Κανένα μάθημα ιστορίας δε μας είπε ότι είναι η αριστερά που γεννιέται με το Διαφωτισμό. Ότι αυτή κατακτά την αστική δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα, και μέσα απ'το δικό της ταξίδι ωριμάζουν και βαθαίνουν κι αυτά. Ότι το Ρήγα τον εκτέλεσαν σαν τρομοκράτη. Ότι ο συγκάτοικος του Κοραή μιλούσε για τις κακές συναναστροφές του τελευταίου με τους γιους του Ρήγα. Ότι η ιδεολογία αυτή -τρομακτική η λέξη;- μεγαλώνει και φτάνει την εφηβεία της με εκείνη τη Φεντερασιόν για την οποία παπαγαλίζουμε στην ιστορία κατεύθυνσης. Ότι γίνεται μάνα το Μάη του '36, μερικούς μήνες πριν τη δικτατορία του Μεταξά, και ο θρήνος για το σκοτωμένο παιδί της καταγράφεται από το Ρίτσο.

 Ότι τα χρόνια της Κατοχής, κι  ενώ η δεξιά σχηματίζει τα τάγματα ασφαλείας και διαδοχικές κυβερνήσεις δωσίλογων, της αριστεράς το κεφάλι κρέμεται στην πλατεία των Τρικάλων.

 Κι ότι πάλι στη χούντα είναι τόσο χειροπιαστή και συγκεκριμένη, σαν μια γυναίκα που βασανίζεται. 

Με λίγα λόγια. Αν ο Μπρεχτ είναι πολύ πολιτικός για τις σχολικές εκδηλώσεις του Πολυτεχνείου, τότε δε βλέπω λόγο να γιορτάζουμε.