3ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΜΑΣ ΜΑΚΟΝΤΟ

Κάθε φορά που μιλάμε για τους μετανάστες, θυμάμαι μια περιγραφή του Μαρκές απ'τα Εκατό Χρόνια Μοναξιάς. Έκαναν, λέει, οι εργάτες των φυτειών μπανάνας απεργία, και ο στρατός πήρε διαταγή να τους διαλύσει με οποιονδήποτε τρόπο. Πραγματικό γεγονός, με πληροφορεί τώρα ο πανίσχυρος Γούγλης. Δεν ξέρω κατά πόσο οφείλουμε στον άγριο σουρεαλισμό του Μαρκές το απόσπασμα με τους χιλιάδες σκοτωμένους εργάτες που φορτώθηκαν στα βαγόνια ενός τρένου. Αλλά η τρομερή βροχή που ακολούθησε και που κράτησε τέσσερα χρόνια, έντεκα μήνες και δυο μέρες, και οι κάτοικοι του Μακόντο που δε θυμούνταν, κατά το μεγάλο συγγραφέα, τίποτα, τίποτα πια από τη σφαγή, σαν ποτέ να μην έγινε, αυτά μα την αλήθεια δεν είναι μυθιστορηματικά στοιχεία. Γιατί φαίνεται πως εκείνο το τρένο χωράει και τους νεκρούς του Έβρου. Και τις πλημμύρες του Πακιστάν, που χρόνια τώρα υποφέρει από εμφύλιο. Και τους πολέμους στην Αφρική, που δε χρειάστηκε καν να τους λησμονήσουμε, αφού ποτέ μας δεν ακούσαμε γι'αυτούς. Σιέρρα Λεόνε, Ουγκάντα, Κένυα. Ονόματα απλώς αόριστα μακρινών και άγνωστων τόπων καταγωγής ανθρώπων που η ανθρώπινη υπόστασή τους συνέπεσε με τα οικονομικά μας προβλήματα και επομένως δεν μπορούμε να τους την αναγνωρίσουμε.

Υπήρχε κι ένας τρελός στο βιβλίο του Μαρκές, που επέμενε σε πείσμα όλων ότι υπήρξαν οι νεκροί, ή κάνω λάθος;