ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΛΟΡΕΤΑ ΜΑΚΟΛΕΫ, ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΈΝΩΣΗΣ ΑΦΡΙΚΑΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

1.Πρώτα απ'όλα, πώς ξεκίνησε η πρωτοβουλία για την Ένωση Αφρικανών Γυναικών; 

Θα σου πω πώς ξεκίνησε η οργάνωσή μας. Εγώ δούλευα 11 χρόνια σε ένα σπίτι. Για να ανανεώσεις την κάρτα παραμονής σου, πρέπει να υπάρχει υπογεγραμμένη σύμβαση από εργοδότη. Πέθανε, όμως, ο παππούς που φρόντιζα και, παρ' όλο που τους παρακάλεσα, αντί να με βοηθήσουν με απέλυσαν. 'Έμεινα λοιπόν χωρίς σύμβαση από εργοδότη, για να ανανεώσω την άδεια παραμονής, που είχε λήξει, καθώς είχε περάσει η προθεσμία, και χωρίς καθόλου χρήματα, για να ανανεώσω το διαβατήριό μου. Η κυρία στην οποία δούλευα έβαλε τα χρήματα στην τράπεζα καιμου  έδωσε μια επιταγή. Δεν μπορούσα, όμως, να τα πάρω, αφού δεν είχα άδεια παραμονής ή διαβατήριο. Ρωτούσα τον εαυτό μου λοιπόν πώς έγινε να μείνω, μετά από τόσα χρόνια, πάλι παράνομη, χωρίς δουλειά, χωρίς τίποτα. Τότε συνειδητοποίησα ότι πρέπει να υπάρχουν οργανώσεις γυναικών. Έτρεχα λοιπόν σε διαφορετικές γυναικείες οργανώσεις, για να ζητήσω βοήθεια, και ταυτόχρονα αναρωτιόμουν γιατί να μην έχουμε κι εμείς οι γυναίκες της Αφρικής μια οργάνωση, να έχουμε κι εμείς φωνή. Έτσι σκέφτηκα να καλέσω γυναίκες από την Αφρική, για να κάνουμε μια οργάνωση, και γύρισα στους δρόμους της Αθήνας μιλώντας μαζί τους για τα προβλήματά μας και το πώς πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε και, τελικά, στις 27 Φεβρουαρίου 2005 έγινε η πρώτη συνάντηση Αφρικανών Γυναικών και μιλήσαμε για τα προβλήματά μας. Στην οργάνωση συμμετέχουν γυναίκες από διάφορες χώρες της Αφρικής: Ουγκάντα, Νιγηρία, Γκάντα, Σιέρα Λεόνε, και άλλες. Το κύριο πρόβλημα που είχαν όλες οι γυναίκες ήταν ότι τα παιδιά τους που γεννήθηκαν εδώ δεν έχουν ούτε καν πιστοποιητικό γέννησης, τίποτα. Έτσι είπαμε να βάλουμε πρώτα στην ατζέντα μας τα παιδιά που γεννιούνται εδώ. Πέρα από το πιστοποιητικό, ζητάμε και ιθαγένεια. Την καμπάνια αυτή την ονομάζουμε “Όχι στο ρατσισμό από την κούνια”.

2.Για τον καινούριο νόμο περί ιθαγένειας τι λέτε λοιπόν;

Είναι μία αρχή. Δε λέμε όχι σε ό,τι μας δίνουν, είναι ένα βήμα. Ο αγώνας όμως δε σταματάει, συνεχίζει. Αν οι κυβερνήσεις έδιναν όλα τα δικαιώματα αμέσως, δε θα χρειάζονταν οργανώσεις. Δεν τα δίνουν όμως.
3.Πιστεύετε ότι μια μετανάστρια έχει περισσότερα προβλήματα να αντιμετωπίσει από ένα μετανάστη;

Ναι, βέβαια. Η καταπίεση των γυναικών αρχίζει από την Αφρική, και συνεχίζει εδώ. Οι  Αφρικανές γυναίκες συνήθως δουλεύουν, σε σπίτια ή αλλού, αντιμετωπίζοντας τα προβλήματα της εργασίας που έχει ένας μετανάστης, συγχρόνως με τα παιδιά και το σπίτι που πρέπει να φροντίζουν. Και η πλειοψηφία των Αφρικανών που ξέρουν ελληνικά ή που έχουν σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο είναι άντρες.

4.Οι  περισσότερες οργανώσεις παραμένουν αποστασιοποιημένες από την πολιτική. Η Ένωση Αφρικανών Γυναικών, όμως, συμμετέχει σε πολιτικές δράσεις, σε πορείες, σε συγκεντρώσεις. Πιστεύετε ότι μπορούμε να δούμε τις αλλαγές που θέλουμε χωρίς να πάρουμε πολιτική θέση;

Πιστεύω ότι όλοι πρέπει να ασχολούνται με την πολιτική. Κάτι που με πειράζει πολύ είναι ότι η πλειοψηφία των Αφρικανών, αντί να ασχολούνται με την πολιτική, πηγαίνουν σε εκκλησίες. Έχουν ανοίξει πάρα πολλές εκκλησίες για τους Αφρικανούς που μένουν εδώ. Πιστεύω αυτό γίνεται και επίτηδες, για να μην οργανώνονται πολιτικά. Και γίνεται παντού, όχι μόνο στην Ελλάδα. Στην Αμερική οι Αφρικανοί είναι οι  πρώτοι στην εκκλησία, στην Αφρική επίσης, και αυτό ισχύει για όλες τις θρησκείες. Έτσι δεν ασχολούνται με την υποβάθμιση της ζωής τους, και εξακολουθούν να μην είναι πολιτικοποιημένοι. Εμείς αυτό προσπαθούμε, και προσπαθούμε πάρα πολύ, να δείξουμε δηλαδή ότι πρέπει να ασχοληθούμε με την πολιτική, ειδικά εμείς οι  μετανάστες. Και αυτό συμφέρει και τους Έλληνες. Αν κλείσουμε την πόρτα στους δουλεμπόρους, και οι Έλληνες θα ωφεληθούν. Αν σταματήσουμε την ανασφάλιστη εργασία των μεταναστών, και οι  Έλληνες θα ωφεληθούν, γιατί οι  εργοδότες δε θα τους απολύουν για να προσλάβουν έναν ανασφάλιστο μετανάστη που θα πληρώνεται λιγότερο.
5.Και στους αριστερούς τι θα θέλατε να πείτε;

Αν η αριστερά ασχοληθεί με τα λαϊκά στρώματα, εκεί θα βρει και τους μετανάστες. Το θέμα είναι ότι η αριστερά πρέπει να είναι ενωμένη, για ενδυναμώσει την πολιτική οργάνωση και τον αγώνα των μεταναστών. Και δεν πρέπει να θυμόμαστε τους μετανάστες μόνο στις πορείες. Χρειάζεται καθημερινή βοήθεια, όχι φιλανθρωπία, αλλά βοήθεια.