ΜΙΚΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΕΣ

Δε θα ήταν ίσως και μεγάλη υπερβολή να πω ότι κάθε χρονιά σχεδόν της σχολικής ζωής μου επαναλαμβανόταν η ιστορία του Αρμόδιου και του Αριστογείτονα, που σκότωσαν τον τύραννο Ίππαρχο. Είναι από αυτούς τους μύθους που αποκαλύπτουν τον κακώς εννοούμενο ρομαντισμό μας απέναντι στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, αφού δε χρειάζεται παρά μια μηχανή αναζήτησης, για να υποψιαστείς ότι το κίνητρο της δολοφονίας δεν ήταν πολιτικό, αλλά ερωτικό. Αντίθετα, κανείς ποτέ δε μας μίλησε στο σχολείο για τον Αλέκο Παναγούλη και την απόπειρα δολοφονίας που επιχείρησε εναντίον του Παπαδόπουλου.

Δε θέλω- αυτή τη φορά- να γκρινιάξω για τους καθηγητές μου. Χρήσιμο είναι κι αυτό βέβαια, αλλά τα προβλήματα του εκπαιδευτικού συστήματος δε θα λυθούν επιρρίπτοντας ευθύνες σε επιμέρους άτομα. Ούτε και θέλω να παραθέσω τα βιογραφικά στοιχεία του Αλέκου Παναγούλη-και πάλι μια μηχανή αναζήτησης είναι αρκετή, για όσους δεν τον γνωρίζουν ήδη καλύτερα από μένα. Απλώς, εν όψει και της Πρωτομαγιάς που πλησιάζει, και που είναι και η επέτειος του θανάτου του, θυμήθηκα ότι είχα διαβάσει κάποτε για κάτι ποιήματα που, αφού του είχαν στερήσει χαρτί και μολύβι, τα έγραψε στους τοίχους της φυλακής με αίμα από τις φλέβες του. Αν ζούσε άραγε σήμερα, ο ράθυμος εγωισμός μας θα τον κατέτασσε στους πολιτικούς που "είναι όλοι ίδιοι" και που "πρέπει να τους κάψουμε όλους μαζί στην Πλατεία Συντάγματος";

Ζωντάνεψα τους τοίχους
φωνή τους έδωσα
πιο φιλική να γίνουν συντροφιά
Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν
να μάθουνε που βρήκα τη μπογιά

Οι τοίχοι του κελιού
το μυστικό το κράτησαν
κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού
Όμως μπογιά δε βρήκαν

Γιατί στιγμή δε σκέφτηκαν
στις φλέβες μου να ψάξουν.