Η ΠΑΝΔΗΜΟΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

Επειδή οι κριτικοί θεάτρου έχουν καταντήσει μια ανυπόφορη κλίκα που ευλογάει τα γένια της και θάβει όλους τους άλλους, επειδή τα εισιτήρια έχουν γίνει απίστευτα ακριβά για εμάς τους κακόμοιρους τους φοιτητές, επειδή σπάνια βρίσκονται ευκαιρίες για νέους ηθοποιούς και, τέλος, επειδή είμαι στριμμένη και ήθελα μια αφορμή, για να γκρινιάξω για όλα τα παραπάνω:Περμαγκανάτ! Μια παράσταση που αξίζει. Η καθημερινότητα ενός οίκου ανοχής της δεκαετίας του '30, με τα κορίτσια να διαβάζουν Παλαμά και να αποκαλούν τους πελάτες "φίλους", μπάτσους να φουμάρουν χασίς, έναν πατέρα που ψάχνει εκεί τη χαμένη κόρη του. Άντε, να βλέπουμε κι άλλα τέτοια! Παίζει κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 8.30 στο Cabaret Voltaire, Μαραθώνος 30 στο Μεταξουργείο. Ο χώρος είναι πάρα πολύ ζεστός και είναι ελεϊνά φτηνά (15 ευρώ μαζί με το ποτό). Όχι πολύ μακριά, ένας πραγματικός οίκος ανοχής και μερικές αστυνομικές μηχανές παρκαρισμένες απ'έξω δίνουν στο όμορφο εργάκι διαστάσεις που ίσως και να μην έχει.

Σας αποχαιρετώ με ένα ποίημα του Καρυωτάκη που θυμήθηκα με όλα αυτά.


Ωχρά σπειροχαίτη

Ήταν ωραία ως σύνολο τα επιστημονικά
βιβλία, οι αιματόχρωμες εικόνες τους, η φίλη
που αμφίβολα κοιτάζοντας εγέλα μυστικά,
ωραίο κι ό,τι μας έδιναν τα φευγαλέα της χείλη...

Tο μέτωπό μας έκρουσε τόσο απαλά, με τόση
επιμονή, που ανοίξαμε για νά 'μπει σαν κυρία
η Tρέλα στο κεφάλι μας, έπειτα να κλειδώσει.
Tώρα η ζωή μας γίνεται ξένη, παλιά ιστορία.

Tο λογικό, τα αισθήματα μας είναι πολυτέλεια,
βάρος, και τα χαρίζουμε του κάθε συνετού.
Kρατούμε την παρόρμηση, τα παιδικά μας γέλια,
το ένστικτο ν' αφηνόμεθα στο χέρι του Θεού.

Mια κωμωδία η πλάση Tου σαν είναι φρικαλέα,
Eκείνος, που έχει πάντοτε την πρόθεση καλή,
ευδόκησε στα μάτια μας να κατεβάσει αυλαία
―ω, κωμωδία!― το θάμπωμα, τ' όνειρο, την αχλύ.

...Kι ήταν ωραία ως σύνολο η αγορασμένη φίλη,
στο δείλι αυτό του μακρινού πέρα χειμώνος, όταν,
γελώντας αινιγματικά, μας έδινε τα χείλη
κι έβλεπε το ενδεχόμενο, την άβυσσο που ερχόταν.