Κάθε φορά που γίνεται μια πορεία ή τέλος πάντων οι άνθρωποι ξεκουνιούνται για λίγο από τις τηλεοράσεις τους, όλοι σπεύδουν να μας υπενθυμίσουν ότι ο κόσμος δεν αλλάζει, όλα είναι μάταια, τίποτα ποτέ δεν καλυτέρεψε και γενικά είναι εντελώς ανούσιο να προσπαθούμε και καλύτερα να καθίσουμε ήσυχοι και να κοιτάξουμε τον εαυτό μας. Πράγματι. Έχουν δίκιο, τίποτε ποτέ δεν άλλαξε. Ακόμη η παιδική εργασία είναι νόμιμη και η μόρφωση πολυτέλεια, οι απεργίες παράνομες και η γυναικεία ψήφος όνειρο θερινής νυκτός. Ακόμη χρειάζεσαι πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, αν θέλεις να εργαστείς, ακόμη πρέπει να φοβάσαι ότι θα υποστείς βασανιστήρια και εξορίες, αν είσαι κομουνιστής. Πάντοτε βέβαια οι μαθητές κυκλοφορούν γουλί, με το πηλήκιο με την κουκουβάγια, και οιμαθήτριες φοράνε ποδιές και αλίμονο αν πάνε στον κινηματογράφο κανένα βράδυ. Οι γυναίκες ακόμη παίρνουν το επίθετο του άντρα τους και βέβαια τα παιδιά οφείλουν να πηγαίνουν στο κατηχητικόκάθε εβδομάδα υποχρεωτικά.
Ή μήπως μου ξέφυγαν τίποτα εξελίξεις; Μπα, αποκλείεται, αυτό θα σήμαινε ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου